Gençler Çalışmak İstemiyor mu, Yoksa Çalışmanın Anlamı mı Değişiyor?
Bu başlıkta yazı yazmaya başladığımda acaba gençler “yeni çalışma düzeni mi tasarlıyorlar” demek geldi içimden, sanki bundan sonra yeni tanımla bu olacak gibi.
Bugün hangi sektöre giderseniz gidin, insan kaynakları departmanlarında, yönetici toplantılarında ya da dost meclislerindeki iş sohbetlerinde dönüp dolaşıp aynı yere geliyoruz: “Yeni nesilde iş ahlakı kalmadı, dayanma güçleri zayıf, kolay para kazanmak istiyorlar, özetle gençler artık çalışmak istemiyor.” Bu cümle o kadar sık tekrarlanıyor ki artık sorgulanmadan kabul edilen bir ön yargıya, hatta toplumsal bir dogmaya dönüşmüş durumda.
Gençlerin sabırsız olduğu, otoriteye saygı duymadığı, aidiyet hissetmediği ve ilk zorlukta istifa dilekçesini masaya bıraktığı iddia ediliyor. İş dünyası yeni nesli bu şekilde tanımlıyorsa, peki bu gerçeklikte nasıl birlikte çalışmalı, yeni iş dünyasını nasıl tasarlamalıyız? Asıl gerçekliği göz ardı ediyor olabilir miyiz?
Peki, gelinen son durum gerçekten böyle mi?
Bir nesil topluca üretmekten ve hayata değer katmaktan vazgeçmiş olabilir mi? Yoksa bizler, sanayi devriminden kalma çalışma kalıplarını kutsallaştırdığımız için masanın diğer tarafında yaşanan büyük zihniyet devrimini ıskalıyor muyuz?
Gerçek durumda; “İnisiyatif al, yaratıcı ol” söylemlerinde samimi olmadık, geçmiş tecrübelerimizin alışkanlıklarıyla bu gençliği baskılayıp yenik mi düştük?
Belki de sormamız gereken ilk soru şu olmalı: Biz şikayet ettiğimiz ,değişmesi gerektiğini düşündüğümüz kuralları, iş hayatını değiştirmezken, gençlerden neden hâlâ eski dünyanın kurallarına göre oynamalarını bekliyoruz?